بهار آمد هوا چون زلف یارم باز مشگین شد*زمین چون رویش از گلهاى رنگارنگ رنگین شد

نگارستان چینى شد زمین از نقش گوناگون*چمن رشك ختن از یاسمن و زبوى نسرین شد

دل آشفته شد محو گلى از گلشن طاها *اسیر سنبلى از بوستان آل یاسین شد

چگویم از گل رویش ؟ مپرس از سنبل مویش*ز فیض لعل دلجویش مذاق دهر شیرین شد

كرا نیرو كه با آن آفتاب رو زند پهلو  * كه در چوگان حسنش قرص خورد چون گوى زرین شد

بمیزان تعادل با گل رویش چه باشد گل* كه با آن خرمن سنبل كم از یكخوشه پروین شد

جمال جانفزاى او ظهور غیب مكنون بود * دو زلف مشكساى او حجاب عز و تمكین شد

هم از قصر جلال او بود عرش برین برجى* هم از طور جمال او فروغى طور سینین شد

بباغ استقامت اولین سرو آن قد و قامت * به میدان كرامت شهسوار ملك تكوین شد

شه ملك قدم ، مالك رقاب اكرم و اعظم  * مه انجم خدم ، بدر حقیقت ، نیر دین شد

سلیل پاك احمد، زیب و زین مسند سرمد * ابو جعفر محمد، باقر علم نبیین شد

محیط علم ربانى ، مدار فیض سبحانى   *  كه در ذات و معانى ثانى عقل نخستین شد

لسان الله ناطق و الدلیل البارع الفارق  *  مشاكل از بیان دلستانش حل و تبیین شد

حقائق گو، دقائق جو، رقائق جو، شقائق بو* سراج راه حق ، كز او رواج دین و آئین شد

درش چون سینه سینا برفعت گنبد سینا * لبش جانبخش و روح افزا، دلش بنیاد حق بین شد

مرارتها چشید آن شاه خوبان از بنى مروان * مگر آن تلخ كامى بهر زهر كین به تمرین شد

عجب نبود گر از آن اخگر سوزان سرا پا سوخت  * چه او را شاهد بزم حقیقت شمع بالین شد

براى یكه تاز عرصه میدان جانبازان     * ز جور كینه مروانیان اسب اجل زین شد

فاطمه زهرا «علیها السلام» از طائفه ذاکرین خدا و نیایشگران همیشگی او بود.

جلو رفتم، فاطمه «علیها السلام» را دیدم که رو به قبله نشسته، و دستها را به سوی آسمان برآورده، چنین دعا می‏کند:
قالَتْ: اِلهی وَ سَیِّدی اَسْئَلُکَ بِالذَّیِنَ اصْطَفَیْتَهُمْ وَ بِبُکاءِ وَلَدَیَّ فی مُفارَقَتِی اَنْ تَغْفِرَ لِعُصَاةِ شیعَتِی وَ شیعَةِ ذُرِّیَتِی.
[پروردگارا! بزرگوارا! به حق پیامبرانی که آنها را برگزیدی و به گریه‏های حسن و حسین در فراق من، از تو می‏خواهم گناهکاران شیعیان من و شیعیان فرزندان مرا ببخشائی." ۲۹ ".]

آخرین لحظات فاطمه

اسماء بنت عمیس می‏گوید: هنگامی که فاطمه‏«علیها السلام» به حال احتضار افتاد، به من فرمود: “هنگامی که جبرئیل در ساعت رحلت پیامبر«صلی الله علیه وآله» نزد پیامبر«صلی الله علیه وآله» آمد مقداری کافور از بهشت آورد، پیامبر «صلی الله علیه وآله» آنرا سه قسمت کرد، یک قسم آن را برای خود برداشت و یک قسم آن را برای علی «علیه السلام» و یک قسم آن را برای من گذاشت که وزن آن ۴۰ درهم بود.” آنگاه به من فرمود: “ای اسماء آن کافور باقی مانده را که در فلان جا است بیاور و کنار سرم بگذار.” این را گفت و جامه‏اش را به سر کشید و فرمود: “اندکی صبر کن و در انتظار من باش، سپس مرا صدا بزن، اگر جواب تو را ندادم بدان که به پدرم ملحق شده‏ام”. اسماء اندکی صبر کرد، سپس فاطمه «علیها السلام» را صدا زد و جوابی نشنید، صدا زد:
یا بِنْتَ مُحَمَّدٍ الْمُصْطَفی، یا بِنْتَ اَکْرَمُ مَنْ حَمَلَتْهُ النِّساء یا بِنْتَ خَیْرِ مَنْ وَطَأَالحِصی یا بِنْتَ مَنْ کانَ مِنْ رَبِّه قابَ قَوْسَیْنِ‏اَوْ اَدْنی.
[ای دختر محمد مصطفی‏«صلی الله علیه وآله»! ای دختر بهترین انسانها! ای دختر برترین کسی که بر روی زمین راه می‏رفت، ای دختر کسی که در شب معراج به جایگاه خاص قرب الهی رسید.]
باز جواب نشنید، اسماء روپوش را کنار زد، ناگاه دریافت که فاطمه‏«علیها السلام» به لقاءاللَّه پیوسته است، خود را به روی فاطمه‏«علیها السلام» انداخت و او را بوسید و عرض کرد:
“ای فاطمه! وقتی که به حضور پدرت رسول خدا«صلی الله علیه وآله» رسیدی، سلام مرا به او برسان.”" ۳۰ “.

آداب عزاداری در دیدگاه فاطمه

پس از رحلت رسول‏الله‏«صلی الله علیه وآله» زنان مدینه در عزای پیامبر اکرم‏«صلی الله علیه وآله» به عزاداری و نوحه‏خوانی پرداختند. در بین عرب سوگواری و مراسم عزاداری با سنتهای خاص و گاهی خارج از حدّ تعادل و معقول بود. در این هنگام فاطمه زهرا«علیها السلام» با نکته‏ای کوتاه ولی پر معنی جهتی صحیح به عزاداری آنان دادند.
قالت: اُتْرکْنَ التَّعْدادَ وَ عَلَیْکُنَّ بِالدُّعا.” ۳۱ “.
[ای زنان عزادار، دست از شمارش افتخارات و صفات بردارید و به دعا و عبادت بپردازید.]
و این همچون دیگر توصیه‏های معصومین‏علیهم السلام است که سفارش کردند تا گریه‏های خود را جهت معنوی و ارزشی بخشید و هر گاه خواستید بر شهید و یا غریبی گریه کنید بر حسین‏بن‏علی «علیه السلام» گریه کنید.
قال‏الرضا «علیه السلام»: اِنْ کُنْتَ باکِیاً لِشَی‏ءٍ فَابْکِ لِلْحُسَیْن بْنِ عَلِیِّ بْنِ اَبی طالِبٍ.” ۳۲ “.
[حضرت رضا «علیه السلام» فرمودند: اگر در شرائطی و بر چیزی خواستی گریه کنی پس بر حسین پسر علی‏ابن ابی‏طالب گریه کن.]

آداب مهم پیش از خوابیدن در زندگی فاطمه

در اسلام همه حرکات و سکنات و تمامی رفتارهای انسان قانونمند و دارای آداب خاص و مشخص است و هر مسلمان باید با آشنائی کامل به آداب مختلف در زندگی خود تلاش کند همه رفتارهای خود را تحت یک انضباط دینی درآورد.
در اسلام خواب فقط برای استراحت نیست بلکه خواب برای خواب دیدنهای معنوی” ۳۳ ” و ایجاد ارتباط بین شخص مؤمن با خداست.
در روایات دینی در مورد خواب آمده است:
قال رسول اللّه «صلی الله علیه وآله»: رُؤْیَا الْمُؤمِنِ تَجْری مَجْری کَلامٍ تَکَلَّمَ بِهِ‏الرَّبُ عَبْدَهُ.” ۳۴ “.
[خواب دیدن مؤمن همانند سخنی است که خداوند با بنده‏اش دارد.]
به همین دلیل خواب دیدن در اسلام دارای آداب گوناگونی است که باید تعلیم گرفت و به آن عمل نمود تا در تربیت ما مؤثر واقع شود.
بطور نمونه خوابیدن با طهارت و وضو و رو به قبله خوابیدن و گفتن تسبیحات حضرت زهرا«علیها السلام»، مسواک بالای سر قرار دادن، وصیت نامه خود را آماده داشتن و زیر سر نهادن و از جمله زبان را به اذکار الهی مشغول داشتن بخشی از این آداب است.
در همین زمینه، فاطمه «علیها السلام» به سفارش و تعلیم پدر اذکاری را قرائت می‏نمودند.
از حضرت زهرا«علیها السلام» روایت شده است: “حضرت رسول به خانه‏ام تشریف آورد در حالی که من بستر خود را برای خوابیدن پهن کرده بودم. فرمود: ای فاطمه! هیچ‏گاه پیش از آنکه چهار کار انجام داده باشی، نخواب! قرآن را ختم کنی، پیامبران را شفیع خود قرار دهی، مؤمنان را از خود خشنود سازی، و حج و عمره انجام دهی. این مطلب را فرمود و مشغول نماز خواندن شد. من صبر کردم تا اینکه نمازش تمام شد، عرض کردم: یا رسول‏اللَّه! به چهار کار دستور دادی که در این حال توان انجامش را ندارم! رسول خدا«صلی الله علیه وآله» تبسم کرده فرمود: هر گاه سوره قل هو اللَّه احد را سه مرتبه بخوانی، مانند آن است که قران را ختم کرده‏ای. و هر گاه بر من و بر پیامبران پیش از من درود بفرستی ما شفیعان تو در روز قیامت خواهیم بود و هرگاه برای مؤمنان استغفار کنی همه از تو خشنود خواهند شد و هر گاه سُبْحانَ اللَّهِ وَالْحَمْدُ لِلَّهِ وَ لا اِلهَ اِلاّ اللَّهُ وَاللَّهُ اَکْبَرْ را بخوانی حج و عمره انجام داده‏ای.”" ۳۵ “.